Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2009

Μην βιάζεσαι...



"Μα γιατί να μου το κάνει εμένα αυτό;"
"Τι σου έκανε δηλαδή;" ρωτώ με ενδιαφέρον αν και "το έργο το έχω ξαναδεί"
"Δεν έπρεπε να μου μιλήσει έτσι Ερημίτη μου, δεν έπρεπε! Εγώ που έχω κάνει τόσες θυσίες για κείνον! Να μην αναγνωρίζει τίποτα πιά!"
"Μα είσαι σίγουρη οτι κατάλαβες καλά;"
"Πως δεν κατάλαβα! Για καμιά χαζή με περνάς;"
.........................
"Δεν μου άρεσε το σιωπηλό σχόλιο σου"
"Μου θυμίζεις το κοριτσάκι που το πήγαν στο νοσοκομείο..."
"Ποιο κοριτσάκι καλέ;"
"Α, δεν το ξέρεις; Άκου το λοιπόν:
Μια μέρα ο μπαμπάς αποφάσισε να πλύνει το καινούργιο του αυτοκίνητο. Ώρες αφιέρωνε να το καθαρίσει, να το γυαλίσει. Την ώρα λοιπόν που μάζευε τα εργαλεία του, έρχεται η μικρή κορούλα του, παίρνει μια πετρούλα και αρχίζει να γρατζουνίζει κάτι στην πόρτα του οδηγού πάνω. Ακούει εκείνος τον ήχο και τρέχει κρατώντας ένα μεγάλο γαλλικό κλειδί. Με αυτό χτυπά δυνατά το χέρι της μικρής. Πέφτει κάτω η πέτρα και μαζί τα σπασμένα δάχτυλα από το χέρι της.
Μόλις συνήλθε την μεταφέρει στο κοντινότερο νοσοκομείο.

Εκεί οι γιατροί δεν μπορούν να κάνουν τίποτα άλλο από το να της αφαιρέσουν όλα τα δάχτυλα.
Όταν συνέρχεται από την νάρκωση, ανοίγει τα μάτια της, βλέπει το χέρι της και με την παιδιάστικη αφέλεια ρωτάει τον πατέρα της:
"Μπαμπά, πότε θα μεγαλώσουν τα δάχτυλά μου;"
Μην αντέχοντας άλλο εκεί μέσα, φεύγει ο πατέρας και πηγαίνει στο αυτοκίνητό του. Ξεσπά επάνω του με κλωτσιές, μπουνιές.
Ξαφνικά το βλέμμα του πέφτει πάνω στην πόρτα με τις γρατσουνιές.
Πλησιάζει πιο κοντά.
Ήταν κάτι γραμμένο. Έλεγε:
"Μπαμπά, σ' αγαπώ"
"Θέλω να μου το ξαναπείς Ερημίτη μου, να μου το ξαναπείς για να μπορέσω να βρώ την δύναμη να ζητήσω συγνώμη....

12 σχόλια:

Ευρύνοος είπε...

Γι αυτό πάντα πρέπει, ότι δέν καταλαβαίνουμε να το συζητάμε..
πάντα πρέπει να δίνουμε χρόνο και χώρο πρός ανάλυση για ότι "φαίνεται" ακατανόητο πολλές φορές..

χρόνια πολλά είπα;
λέω τώρα.. :)

Δημητρης είπε...

Μεγάλο δώρο ο διάλογος φίλε!!!!
Για τις ευχές πολύ ευχαριστώ, και για την τακτική σου επίσκεψη. Εύχομαι να μου συγχωρέσεις την δική μου συχνή απουσία από το σπιτικό σου...
Καλό βράδυ!

Ευρύνοος είπε...

Όπως προ-είπα φίλτατε ερημίτη, δίνω χώρο και χρόνο.. άλλωστε δέν είναι υποχρεωμένοι όλοι να σχολιάζουν κάθε μου ανάρτηση :)
όσα λέω, συνήθως τα εφαρμόζω.. :)
άρα καμία ανάγκη για συγχώρεση..

ο χρόνος είναι πολύτιμος για όλους..
μία έννοια (ο χρόνος) που δέν είναι υπαρκτή κι όμως είναι τόσο πολύτιμη..

χαιρετώ σε :)

Δημητρης είπε...

Κρατώ τον χαιρετισμό ως ένδειξη φιλίας και σν-χώρεσης. Υπάρχει χώρος για όλους δίπλα μας. Ετσι είναι! αυτόν τον καιρό πρέπει να συνέλθω, να συμμαζευτώ για να ακούσω τους ήρωες του καινούργιου βιβλίου...περιμένουν να μιλήσουν... έχουν να πουν τόσα...Τους έχω δώσει λίγο χώρο αλλά ήδη θέλουν πολύ περισσότερο. Πρέπει να τους βρω χώρο τώρα δίπλα στα τόσα άλλα...
Να είσαι καλά φίλε!
Την καλησπέρα μου!

melissalli είπε...

καλησπέρα Ερημίτη...πάντα διδακτικός. Ξέρεις καμιά φορά, μας είναι δύσκολο να κάνουμε διάλογο, ακούμε μόνο τον εαυτό μας...άλλες πάλυ προσπαθούμε να κάνουμε διάλογο και δεν κάνει ο άλλος μαζί μας. Είναι μεγάλο προσόν να μπορείς να κάνεις διαλόγους...ακόμα και με λάθος λόγια.

Penthesileia είπε...

Κοίτα που τόσο καιρό δεν είχα καταλάβει ότι ο Ερημίτης ήσουν εσύ.
Σε είχα πετύχει κάποιες φορές στο blogging, έχουμε ανταλλάξει και κάποια μικρά σχόλια στο Facebook, αλλά δεν είχα συνδυάσει κάποια πράγματα (αφηρημένη ως συνήθως)
Αυτό το ποστ πέφτει στη στιγμή που έχω να πάω σε μια συνάντηση επαγγελματική, η οποία ακολουθεί μια άλλη όπου υπήρξε σύγκρουση και είμαι μέσα στα νεύρα για μια Συγγνώμη που δεν ακούστηκε και ηλιθιωδώς άφησα χώρο να μην τη ζητήσω, καθώς παρασύρθηκα από λεκτικές επιθέσεις που μου ήρθαν.
Τελικά όταν δίνεις χώρο στο ά-λογο, χάνεις το δίκιο σου.
Να τυπώσω το πσοτ να το μοιράσω στους συνεργάτες μου ή να τους μπινελικώσω σήμερα; Ιδού η απορία.

ΥΓ. Συγχώρεσέ με για το "ξεφόρτωμα" των νεύρων μου εδώ.
ΥΓ2 Προβλέπω ότι η ιστορία δεν θα μπορέσει να γίνει κατανοητή από το αντικείμενο των νεύρων μου, άρα προσβλέπω στη θεία φώτηση :))

Δημητρης είπε...

Καλοδεχούμενα τα νεύρα!!!
:)
Άλλωστε γι' αυτό είναι οι φίλοι και όχι οι "φίλοι" και εννοώ στο φατσοβιβλίο. Εδώ είναι ένας άλλος χώρος, εννοώ το ιστολόγιο...
Ωστε έτσι ε; Έπεσε η ιστορία στα δύσκολα...ευελπιστώ οτι θα δράσει όπως πρέπει ώστε να αντιδράσεις αυθεντικά την κατάλληλη στιγμή!!!
Καλή συνέχεια!!!

Δημητρης είπε...

Καλημερα Χριστινάκι, προσόν αλλά χρειάζεται δουλειά..ρίσκο..και διάθεση φορές να "φας τα μουτρα σου"!!
:)
Καλημερες!!

Και λοιπόν;E allora? είπε...

Αχ να την είχα ακούσει τότε την ιστορία....ξέρεις πότε...πόσα θα'χα καταλάβει και αλλάξει
Διάλογος όχι μονόλογος!
Έλεγχος νεύρων και να μάθουμε να μετράμε μέχρι το 10 πριν ανοίξουμε το στόμα μας.
Και μην ξεχνάμε τα παιδιά μαθαίνουν ό,τι βλέπουνε και ακούνε....φαύλος κύκλος δηλαδή

Καλημέρα καλό σ/κ :)

Δημητρης είπε...

Ποτέ δεν είναι αργά!!! Ποτέ!!!
Καλό μας Σ/Κ!!

Ανώνυμος είπε...

Πολύ διδακτική η ιστορία σου Ερημίτη! Λες ότι ποτέ δεν είναι αργά, κι όμως ...τα δαχτυλάκια της μικρής δε θα μεγαλώσουν ποτέ. Κάποια πράγματα δεν μπορούμε να τα πάρουμε πίσω όπως οι λέξεις που ξεστομίζουμκε και οι πράξεις που κάνουμε χωρίς σκέψη!
Καλό μήνα και ευχαριστώ για τη χρήσιμη υπενθύμιση!

ολα θα πανε καλα... είπε...

συμφωνώ απόλυτα με το σχόλιο του/της παραπάνω "ανώνυμου".
Είναι μερικά πράγματα που αφήνουν τρύπες στο πεζοδρόμιο(για να θυμηθούμε και μια άλλη,ανάρτησή σου...)